fotos bar

filmpje noordereiland

de karaoke hottub op het noordereiland. Wat een fijn weekendje was het toch. 27 augustus doen we er weer eentje in de stad, op het grasveld achter de meent, met karaoke hottub wederom!!

En nog wat foto’s van Anna ter Haar

kopje koffie

door jan postma

Tot mijn verbazing bestelt Ernest een expresso, terwijl hij het in zijn stukjes doorgaans toch goed spelt. „Ik wist al heel vroeg dat ik columnist-met-een-gimmick wilde worden. Eigenlijk niet op internet, maar goed. Vandaar ook mijn Bril, ja, ik vind hem zelf ook ietwat overdreven. Maar ja, als je columnist-met-een-gimmick wilt worden, dan moet je eerst acteur of schrijver zijn. En iedereen weet dat je in Nederland pas een echte schrijver bent als je een flinke Bril hebt, en een beetje zelfgenoegzaam overkomt. Vandaar.” Ik knik instemmend, van achter mijn eigen Bril, ik schrijf namelijk ook wel eens een stukje.

Ernest heeft zich ondertussen behoorlijk bekwaamd in het drinken van espresso’s. Terwijl ik tot twee keer toe een slokje probeer te nemen terwijl de koffie nog te heet is, en ik bij de tweede keer mijn tong verbrand, raakt Ernest zijn kopje pas na een paar minuten aan. Ik volg zijn voorbeeld, en verdomd, precies goed. Even denk ik erover mijn respect te betuigen, maar dan realiseer ik me dat dat net het zetje zou kunnen zijn dat hij nodig heeft om daadwerkelijk te gaan zweven. Dan ben ik hem kwijt.

„Zeg wat is dat trucje van jou eigenlijk?” Ik probeer de vraag zo stellen dat hij niet merkt dat ik wel een vermoeden heb. „Ha, alleen als je belooft het tegen niemand te vertellen.” Ik spuug tussen mijn linker wijs- en middelvingers door op de grond: „stik sterf kop eraf,” zeg ik er maar achteraan, voor de zekerheid. Mijn moeder zei dat als ze duidelijk wilde maken dat ze me niet voor het lapje hield. „Goed,” zegt de Ernest van achter zijn Bril: „Mijn gimmick, ik vind trucje een beetje schamel klinken, is dat ik iedere dag doe alsof ik met iemand die in het nieuws is geweest koffie drink. Terwijl dat ik dat natuurlijk niet echt doe. En om het interessant te houden maak ik iedere keer een paar andere grapjes.” „Schrijf je dan morgen over dit kopje koffie?” Nee, voor morgenochtend heb ik al iets anders. Ik ga zo met Peter, de hoofdredacteur, een kopje koffie drinken. Hij zegt vanochtend aan de telefoon dat hij me iets moet vertellen.”

Wat bleek? Peter had de gimmick ook ontdekt. Dat was niet in het belang van Ernest, want die column is er nooit gekomen. Daarom nu maar dit stukje. Als afscheid, maar ook een beetje als waarschuwing: columnist-met-een-gimmick zijn is een beetje zoals drugs dealen: zolang het goed gaat is het living the dream, maar het kan ineens afgelopen zijn. En dan ben je weer gewoon een schrijver met een Bril.

Pepper Club

Pepper club, vrijdag 13 mei, legendarische avond. Bedankt iedereen.

Filmpje door David Spaans

prom vs. uitsmijters

door Judith Bal

Dit moet de mooiste nacht van mijn leven worden. Natuurlijk ging ik vroeger naar schoolfeesten, maar dat stelde niet veel voor. In de muffige gymzaal werden twee lampjes opgehangen en een geluidsinstallatie neergezet. Als je geluk had was er een heuse diskjockey. Feestelijk kon je het in ieder geval niet noemen. Van versieringen, gezelligheid, sfeer of promverkiezingen had de feestcommissie nog nooit gehoord.

Bovendien stond ik de hele avond te gluren naar mijn grote liefde die, als ik even niet oplette, opeens met het mooiste(lees: blondste met de grootste tieten) meisje van de klas stond te slowen. Dan maar Menno. Snel nog een glaasje cola erin en gaan!

Zo ging het vroeger, ik droomde van mooie jurken, een echte date en zoenen in een hoekje. Zou het dan nu, meer dan tien jaar na mijn middelbare schooltijd, toch gaan gebeuren? Mijn eerste echte Highschool prom. Niet als muurbloem maar als DJ. Voordat deze droom werkelijkheid wordt moet ik eerst nog even met zeven gasten en twee flessen wodka in een huurbus naar Amsterdam. Flipperkast Soundsystem met vier fans op weg naar de Sugar Factory. Als we aankomen is het leeg, als we weggaan aardig vol. Op de terugweg beginnen de zenuwen zich in mijn buik te nestelen. Bij Leiden proppen ik, Mathijs en Nader ons in onze promjurken. De bus en de Bob houden ons toenemende dronkenschap goed vol en na een uurtje rijden arriveren we in Rotterdam.

Vol verwachting komen we aan, langzaam lopen we door de statige hal (met portier!) naar de liftdeuren. Gespannen nemen we de lift omhoog en het laatste stukje de trap op doen we bijna rennend. Bovenaan staat Hij; mijn date. Hij is er nog en wonder boven wonder in outfit met strik! Mijn avond kan nu al niet meer stuk. De zaal ziet er geweldig uit; een echte balzaal met kroonluchter en roze-witte ballonnen. Het feest kan beginnen.

Mijn hart maakt een sprongetje als de uitslag van de Promking en Promqueen verkiezing bekend wordt gemaakt. Wat!? Ik Niet? Maar ik heb de aller, aller, aller mooiste jurk, hij is ROZE met ZILVER! En hij GLIMT! Na wat bittere tranen om dit grote verlies, troost ik mij met de gedachte dat de Promking gewonnen heeft met mijn jurkje aan. Daarna richt ik me weer op mijn taak: muziekjes draaien en dansen met de mooiste van het bal. De avond is nog jong, iedereen danst en ik begin zo langzamerhand te denken dat niks mijn fantastische prom kan bederven.

Niets is minder waar want terwijl het lijkt alsof we pas net binnen zijn,  komen er binnen tien minuten vijf verschillende uitsmijters vertellen dat  we moeten stoppen met draaien. Gelukkig zijn we met zijn vijven, dus als  Marcsplaat stopt neemt Bazar het over en daarna volg ik. Inmiddels staat  er één ei permanent naast de DJ-booth. Ik probeer hem te negeren en het  vrolijk dansende publiek nog een paar plaatjes te gunnen. De meneer is  onverbiddelijk: om één over vijf toont hij mij de klok op zijn telefoon en  zegt: ‘Je moet nu stoppen, het is vijf uur, wij worden niet meer betaald’. Ik  heb nog een laatste plaatje klaar staan dat ik heel graag wil horen, dus ik  besluit hem te negeren. Aangezien ik normaal gesproken heel veel respect  heb voor alles wat in een uniform beweegt slaat de adrenaline toe. Met  knikkende knieën mix ik mijn laatste plaatje in. Helaas, hij heeft het  gemerkt. ‘Hej! Doe de muziek uit’. Ik doe net alsof ik  opeens niet meer  weet hoe die knopjes werken en ga een stapje achteruit. Jammer genoeg weet hij het wel en hij duwt de schuif naar beneden. Maar ik laat me vandaag niet zomaar wegjagen. Snel doe ik de schuif omhoog. Dit is mijn avond! De meneer kijkt mij boos aan en doet de muziek weer uit. Ik blijf even twijfelen maar doe dan nog een laatste overmoedige poging om het bal te redden van de uitsmijters. Ik doe de schuif nog een keer omhoog en ren de zaal in. Eenmaal op de dansvloer doet de meneer de muziek weer uit. Maar goed. Aan alles komt eind en zo ook aan dit mooie promfeest. Nu kan ik volwaardig afscheid nemen van mijn middelbare schooltijd. Het was fijn! Bye, bye, junior high!